Το σκληρό πρόγραμμα των μαθητών

Αντιγράφω αυτό το άρθρο που μας ενημερώνει για ερευνητικά ευρήματα στην Ελλάδα σχετικά με τον τρόπο που περνά το χρόνο του ο μαθητικός πληθυσμός. Βέβαια το συγκεκριμένο άρθρο τιτλοφορείται "έντονο στρες από το δημοτικό", ενώ το περιεχόμενό του αφορά το πρόγραμμα των μαθητών. Ας δούμε το άρθρο:

 

Το έντονο στρες κυριεύει μαθητές ακόμη και του Δημοτικού. Οι υποχρεώσεις πολλές, ο ελεύθερος χρόνος ελάχιστος. Ο χρόνος των παιδιών είναι τόσο γεμάτος από σχολικές και εξωσχολικές δραστηριότητες (μαθήματα ξένων γλωσσών, μουσικής, αθλητισμός κλπ) ώστε να μην υπάρχει ούτε λεπτό μέσα στην ημέρα για παιχνίδι. Και μιλάμε για παιδιά μόλις 11 και 12 ετών.

Τα αποτελέσματα από την Πανελλήνια Ερευνα που πραγματοποιήθηκε σε μαθητές το 2010 από ομάδα επιστημόνων του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής δείχνουν ότι ο ένας στους τέσσερις εντεκάχρονους και το 50% των 13χρονων και των 15χρονων αισθάνονται αρκετά ή πολύ πιεσμένοι από το σχολείο.

Η πίεση αυτή συνδέεται με την εμφάνιση ψυχοσωματικών συμπτωμάτων. Ειδικότερα, από τις στατιστικές αναλύσεις προκύπτει ότι οι έφηβοι που νιώθουν πιεσμένοι από το σχολείο εμφανίζουν ψυχοσωματικά συμπτώματα (όπως νευρικότητα, θυμό και γκρίνια, ακεφιά, δυσκολία συγκέντρωσης, πονοκέφαλο, δυσκολία στον ύπνο, πόνο στη μέση, πόνο στο στομάχι και ζαλάδα) σε σημαντικά υψηλότερο ποσοστό από εκείνους που δεν νιώθουν πιεσμένοι.

Οι έφηβοι που έλαβαν μέρος στην έρευνα ερωτήθηκαν για τις ώρες των απογευματινών δραστηριοτήτων. Σύμφωνα με τις απαντήσεις τους, κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα ή πηγαίνουν σε φροντιστήριο κατά μέσο όρο 8,9 ώρες την εβδομάδα. Αυτά αφορούν κυρίως σε ξένες γλώσσες (3,9 ώρες) και μαθήματα του σχολείου (3,5 ώρες).

Τα αγόρια κάνουν απογευματινά μαθήματα κατά μέσο όρο μία ώρα περισσότερη (9,4 ώρες), συγκριτικά με τα κορίτσια (8,4 ώρες). Επιπλέον, ενώ στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο οι μαθητές κάνουν περισσότερες ώρες απογευματινά μαθήματα για την εκμάθηση ξένων γλωσσών και λιγότερες για τα μαθήματα του σχολείου, στο Λύκειο η κατάσταση αντιστρέφεται και οι μαθητές κάνουν περισσότερες ώρες μαθήματα για το σχολείο και λιγότερες ώρες ξένες γλώσσες.

Συγκριτικά με το 2006, το 2010 οι μαθητές αναφέρουν ότι πηγαίνουν σε φροντιστήριο ή κάνουν ιδιαίτερα για το σχολείο κατά μέσο όρο μία περισσότερη ώρα.

Επίσης, η έρευνα δείχνει ότι:

- Το σχολείο αρέσει στους δύο στους τρεις εφήβους (υψηλότερο ποσοστό κοριτσιών από ό,τι αγοριών και μικρότερων μαθητών από ό,τι μεγαλύτερων). Από το 1998 και μετά, μειώνεται σημαντικά το ποσοστό των μαθητών που τους αρέσει το σχολείο.

- Λιγότεροι από τους μισούς μαθητές πιστεύουν ότι το σχολείο τους είναι ένα ωραίο μέρος για να βρίσκεται κανείς, ενώ ένας στους πέντε μαθητές δεν νιώθει ασφαλής στο σχολείο.

- Τρεις στους πέντε μαθητές νιώθουν ικανοποιημένοι από τη σχέση τους με τους συμμαθητές τους, με το ποσοστό αυτό ωστόσο, να μειώνεται σημαντικά από το 2002 και μετά.

- Οι μισοί μαθητές νιώθουν ικανοποιημένοι από τις σχέσεις τους με τους καθηγητές τους, ενώ μόνο ο ένας στους τρεις 15χρονους αναφέρει κάτι τέτοιο.

- Ο βαθμός ικανοποίησης από το σχολείο συνδέεται θετικά με το ενδιαφέρον των γονιών για τα σχολικά ζητήματα και αρνητικά με το κάπνισμα, την κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών και τη χρήση κάνναβης.

- Εννέα στα δέκα κορίτσια και επτά στα δέκα αγόρια αναφέρουν ότι αμέσως μετά το σχολείο θα ήθελαν να σπουδάσουν. Από τους υπόλοιπους εφήβους, οι περισσότεροι, κυρίως αγόρια, απαντούν πως θα ήθελαν να εργαστούν ή να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια.

- Περισσότεροι από τους μισούς 15χρονους αναφέρουν ότι τον τελευταίο μήνα απουσίασαν αδικαιολόγητα από το σχολείο για τουλάχιστον μία ημέρα.

Βιβλίο ψυχολογία διατροφής- συνέντευξη και κλήρωση

 Αντιγράφω το αφιέρωμα-συνέντευξη για το βιβλίο "Ψυχολογία της Διατροφής" που δημοσιεύτηκε σήμερα στο in.gr, ευχαριστώντας θερμά την κ.Μπιμπή. Με μεγάλη μου χαρά θα απαντήσω σε ερωτήσεις αναγνωστών που αφορούν το θέμα.

Η διατροφή μας αναμφισβήτητα αντανακλά τον ψυχικό μας κόσμο, υποστηρίζει η ψυχολόγος-συγγραφέας Καλλιόπη Εμμανουηλίδου, στο βιβλίο της «Ψυχολογία της διατροφής», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Το in.gr/Υγεία συνομίλησε μαζί της, για τον σύγχρονο τρόπο ζωής, την επιρροή του στη διατροφή και την ψυχολογία μας.

Διαβάστε τη συνέντευξη, αφήστε την δική σας ερώτηση (υπό τη μορφή σχολίου) και μπείτε στην κλήρωση για αντίτυπα του βιβλίου της, ευγενική χορηγία των εκδόσεων Μεταίχμιο. Η κ. Εμμανουηλίδου θα επιλέξει τις πιο εύστοχες ερωτήσεις σας, θα τις απαντήσει (υπό τη μορφή σχολίου) και οι τυχεροί που θα δουν τα ερωτήματά τους να απαντώνται, θα λάβουν μέρος στην κλήρωση.

Κυρία Εμμανουηλίδου, ποιος θα πίστευε άραγε ότι στην κοινωνία της αφθονίας, όπως η σημερινή, το φαγητό και η διατροφή ειδικότερα, θα αποτελούσαν ζήτημα προβληματισμού και ειδικά για την επιστήμη της Ψυχολογίας. Εξηγήστε μας πώς συναντά η Διατροφή την Ψυχολογία;

Ίσα ίσα, η κοινωνία της αφθονίας μπέρδεψε τον σύγχρονο άνθρωπο! Ο εγκέφαλός μας εξελίχθηκε με τρόπο που να αρμόζει σε μια διαφορετική διαθεσιμότητα της τροφής. Ήταν συνηθισμένος να ψάχνει περισσότερο (κυνηγώντας), να είναι πιο υπομονετικός (καλλιεργώντας) και να ικανοποιείται με πιο απλές και αγνές τροφές. Μέσα σε πολύ λίγα χρόνια, ξαφνικά όχι μόνο άλλαξε ο τρόπος ζωής του, με πολύ λιγότερη κίνηση και άσκηση, αλλά και μεταβλήθηκε ραγδαία η διαθεσιμότητα της τροφής. Ο εγκέφαλος όμως δεν εξελίσσεται μέσα σε 1-2 γενιές. Έτσι, βλέπουμε ότι δεν ήταν έτοιμος να αντιδρά ούτε σε τόση ποικιλία, ούτε σε συγκεκριμένες σύνθετες και πολύ ισχυρές αισθητηριακά τροφές (με πολύ πλούσια συστατικά, ενισχυτικά γεύσης κτλ.). Όλα αυτά, σε συνδυασμό με μια έκρηξη βιομηχανιών που επιβάλλουν πρότυπα εξωτερικής εμφάνισης, δημιούργησαν πολύ γρήγορα μια διελκυστίνδα που από τη μια μας τραβά προς την υπερκατανάλωση τροφών και από την άλλη στην τήρηση συγκεκριμένων διαστάσεων και σωματικών χαρακτηριστικών. Έτσι, η επιστήμη της συμπεριφοράς και των νοητικών διεργασιών, η ψυχολογία, έρχεται να κατανοήσει πώς αντέδρασε σε όλα αυτά ο ανθρώπινος εγκέφαλος, να μελετήσει τις διατροφικές συμπεριφορές και να προσφέρει υποστηρικτικές λύσεις. Με τη βοήθεια των νευροεπιστημών, της βιολογίας, της διατροφολογίας-διαιτολογίας αλλά και της κοινωνιολογίας.

Η ιδέα για την συγγραφή του βιβλίου «Ψυχολογία της διατροφής» (εκδόσεις Μεταίχμιο) πως προέκυψε και ποια ανάγκη εξυπηρετεί; Πιστεύετε ότι αφορά πέραν των ειδικών επιστημόνων της Διατροφής και της Ψυχολογίας, και απλούς ανθρώπους;

Μέσα από την επιστήμη της ψυχολογίας μπόρεσα να αποκωδικοποιήσω και να βρω εξηγήσεις για διάφορα κοινωνικά, οικογενειακά, προσωπικά ακούσματα και βιώματα που εισέπραξα σε όλη μου τη ζωή σχετικά με τον τρόπο που συνδεόμαστε με το φαγητό μας. Για παράδειγμα, όπως πολλοί άλλοι, μεγάλωσα κι εγώ σε μια οικογένεια που έστρωσε το τραπέζι φιλόξενα για πολύ κόσμο, οπότε από μικρή παρατηρούσα ότι η τροφή αποτελούσε μια γλώσσα επικοινωνίας και μέσο για την έκφραση φροντίδας, φιλοξενίας, περιποίησης. Από την άλλη μεριά, στην εφηβεία μου έβλεπα φίλες να κάνουν μανιακά δίαιτα και πρόσεξα μεγαλώνοντας και την ενοχική διάσταση της τροφής: εκεί που καλό παιδί ήταν αυτό που έτρωγε όλο το φαγητό του, από μια ηλικία και έπειτα, δεν ήταν πια σωστό αυτό αλλά κατακριτέο γιατί δημιουργούσε προβλήματα στο βάρος.
Όταν στράφηκα στην επιστήμη της ψυχολογίας και με το πέρασμα του χρόνου παρατηρώντας την ανθρώπινη συμπεριφορά άρχισα να καταλαβαίνω ακόμα περισσότερο ότι στη μπουκιά μας οι άνθρωποι δεν ψάχνουμε απλώς να ικανοποιήσουμε την πείνα ή τους γευστικούς μας κάλυκες. Απέκτησα και ένα σχετικό δίπλωμα για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής αλλά έβλεπα ότι κάτι έλειπε: πολύ περισσότερος κόσμος έχει προβλήματα με τη διατροφή του και ξεσπάει σε αυτήν τα διάφορα προβλήματά του (άγχος, σχέσεις, αυτοπεποίθηση κτλ.). Διάβασα πάρα πολλά βιβλία και ερευνητικές μελέτες. Επειδή όμως δεν βρήκα κανένα βιβλίο που να συγκεντρώνει μια γενικότερη συσχέτιση της επιστήμης της ψυχολογίας με το θέμα της διατροφής, αποφάσισα να το γράψω εγώ!

Το βιβλίο αυτό έχει την πρωτοτυπία ότι αποτελεί μια απόπειρα να συγκεντρωθούν πληροφορίες για τη σχέση της διατροφής με το συναίσθημα από πολλές πτυχές. Δεν αναφέρεται μόνο στις επίσημες διαταραχές πρόσληψης της τροφής, αλλά σε κάθε δυνατό τρόπο που σχετίζεται η τροφή με το συναίσθημα. Επίσης πολλοί αναγνώστες μου μετέφεραν ότι το βιβλίο αυτό δεν έχει δυσνόητη επιστημονική γλώσσα αλλά πραγματεύεται το θέμα αυτό με έναν τρόπο φιλικό στον αναγνώστη καθώς και… συμφιλιωτικό. Περνάει δηλαδή το μήνυμα ότι δεν πρέπει να κοιτάμε μόνο το περιεχόμενο της μπουκιάς μας, αλλά τους άλλους λόγους που κατευθύνουν το πιρούνι στο στόμα μας, και να συγχωρέσουμε επιτέλους το φαγητό και τον εαυτό μας και να δούμε και τους δύο παράγοντες με πολλή αγάπη!

Από όλα αυτά καταλαβαίνετε ότι, με εξαίρεση ίσως το τμήμα για τις ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις, που αφορά περισσότερο τους ειδικούς, το βιβλίο απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους - γιατί δεν υπάρχουν τελικά «απλοί άνθρωποι».

Ποιες είναι κατά τη γνώμη σας, οι συχνότερες διατροφικές διαταραχές σήμερα, και ποιες ομάδες ατόμων αφορούν;

Αυτό που διαπιστώνω είναι ότι η συχνότερη διαταραχή πρόσληψης της τροφής είναι η υπερφαγία. Βέβαια επειδή υπάρχει δυσκολία στον ορισμό της, δεν έχουμε και επίσημα επιδημιολογικά –στατιστικά στοιχεία. Η υπερφαγία δεν αφορά πάντως μόνο τις περιπτώσεις εκείνες όπου ένα άτομο εμφανίζει υπερφαγικές κρίσεις (να τρώει μανιωδώς τεράστιες ποσότητες τροφής). Η υπερφαγία μπορεί να εκδηλώνεται σε μια γενικότερη στάση εμμονής προς το φαγητό, αυτό που λέμε «έχει διαρκώς το νου του στο φαγητό». Συνήθως αυτή η εμμονή οδηγεί σε αυξημένη κατανάλωση τροφής, σε μορφή είτε επεισοδίων, είτε διαρκούς «τσιμπολογήματος». Βέβαια εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε ότι κάτι αποτελεί διαταραχή όταν δημιουργεί πλέον ψυχική δυσφορία και δυστυχία. Η υπερφαγία μάλιστα φαίνεται ότι αφορά όλες τις ηλικίες και τα δύο φύλα! - σε αντίθεση με τη βουλιμία και την ανορεξία που απαντώνται κυρίως στις γυναίκες (κάτι όμως που τελευταία άρχισε να αλλάζει).

http://static.doldigital.net/webstatic/7FB01F8CFA403E5695C114DA7EEC90D2.jpg

Στην ελληνική κοινωνία εξακολουθούν ορισμένα θέματα υγείας, όπως το ιδανικό βάρος και η δίαιτα να έχουν αρνητική χροιά; Πως μπορούμε να αλλάξουμε εδραιωμένες νοοτροπίες και να δομήσουμε μια καλύτερη σχέση με τις τροφές;

Το ιδανικό βάρος και η δίαιτα έχουν σαφώς αρνητική χροιά γιατί συνήθως παρουσιάζονται σαν αποστειρωμένες έννοιες, αποκομμένες από τις συνήθειες της καθημερινής ζωής (κεράσματα, τραπέζια, γιορτές) ή από τις συναισθηματικές δυσκολίες της ζωής (ανεργία, απώλειες, άγχος κ.τ.λ.). Έτσι οι έννοιες αυτές, εκφράζοντας ένα άπιαστο ιδανικό, εντείνουν μια «διπολική» στάση απέναντι στο φαγητό, που ή είναι καλό (μαρούλια) ή είναι κακό (τούρτα). Όσο πιο πολύ στρέφουμε κάποιον προς ένα άπιαστο ιδανικό (εμφάνισης ή διατροφής), τόσο τελικά τον σπρώχνουμε προς την ατασθαλία. Είναι ο τρόπος που λειτουργεί η απαγόρευση: αν σας πω ότι απαγορεύεται να ξανασκεφτείτε γάτες, θα αρχίσετε να τις σκέφτεστε περισσότερο και, κάθε φορά που σκέφτεστε ή συναντάτε γάτες, να νιώθετε μια κρυφή ικανοποίηση και ταυτόχρονη ενοχή που σπάσατε τον αυστηρό κανόνα.

Η αλλαγή έρχεται κυρίως μέσα από την οικογένεια, προσφέροντας διατροφική αγωγή: γνώσεις δηλαδή για τις τροφές (φυσικές και έτοιμες), γνώσεις για το μάρκετινγκ, γνώσεις για τις σωματικές μας λειτουργίες. Βέβαια, όταν οι νοοτροπίες αυτές έχουν αρχίσει να εδραιώνονται (όσο πιο μεγάλη δηλαδή η ηλικία, τόσο πιο πολλά χρόνια έχει ασκήσει τις διατροφικές του συμπεριφορές κανείς), είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι χρειάζεται χρόνος. Αν κάποιος είναι 40 ετών, άσκησε την ίδια διατροφική συμπεριφορά, έκανε επανάληψη το ίδιο μάθημα για 40 χρόνια (και αυτό αποτυπώνεται στη δομή του εγκεφάλου κιόλας). Δεν μπορούμε να απαιτήσουμε να ξε-μάθει τις διατροφικές του συνήθειες μέσα σε λίγες μέρες- χωρίς βέβαια να σημαίνει ότι χρειάζονται άλλα 40 χρόνια γι’ αυτό. Χρειάζεται επιμονή, υπομονή και χρόνος, για να εξασκηθεί ο εγκέφαλός μας στο να «σπάσει» τις κακές συνήθειες και να μάθει να τρέφεται πιο σωστά και λιγότερο παρορμητικά.

http://static.doldigital.net/webstatic/071107F8A29B8F5C6EC952E5786CED2D.jpg

Για την ορθότερη αντιμετώπιση ενός διατροφικού προβλήματος θα προτείνατε εκτός από την κατάρτιση ενός προγράμματος διατροφής από ειδικό Διατροφολόγο, και την εξέταση του «ασθενούς» από Ψυχολόγο; Η συνδυαστική αυτή αντιμετώπιση θα συνέβαλε σε ένα καλύτερο και μονιμότερο θεραπευτικό αποτέλεσμα;

Είναι κάτι που μου το μεταφέρουν ως ανάγκη πολλοί: και πολύς κόσμος που δυσκολεύεται να σταθεροποιήσει τη διατροφή του, αλλά και πολλοί διαιτολόγοι που με το πέρασμα των χρόνων μου μαρτυρούν ότι νιώθουν ανεπαρκείς και απογοητευμένοι από την αντίσταση ή τις υποτροπές των πελατών τους. Ο διαιτολόγος-διατροφολόγος μπορεί να εξετάσει το τι τρώει και τι πρέπει να αλλάξει στη διατροφή του ένα άτομο αλλά δεν είναι ο κατάλληλος να εξερευνήσει τους βαθύτερους λόγους που οδήγησαν ένα άτομο προς μια διατροφική συμπεριφορά. Εδώ όμως θα ήθελα να διευκρινίσω το εξής: ο ψυχολόγος δεν έχει ως ρόλο να εξετάσει (καθόλου δε μου αρέσει αυτό το ρήμα!) τον πελάτη, αλλά να τον ακούσει προσεκτικά και να εξερευνήσουν μαζί τα αίτια των δυσκολιών της ζωής που αντανακλώνται στη διατροφή του. Όπως και να εντοπίσει μαζί του το πώς αποκτήθηκαν οι διατροφικές συνήθειες καθώς και να τον υποστηρίξει συναισθηματικά στην εφαρμογή των διατροφικών αλλαγών.

Η σωστή διατροφή ξεκινά από τα πρώτα στάδια της ζωής του ατόμου. Πώς μπορεί να επιτευχθεί ένα ορθό πρόγραμμα διατροφής, όταν η σύγχρονη καθημερινότητα μιας οικογένειας είναι απαιτητική, διακρίνεται από έλλειψη χρόνου και οι εύκολες διατροφικές λύσεις είναι πάντα και παντού διαθέσιμες;

Η έλλειψη χρόνου είναι πάντα μια βολική δικαιολογία. Στην πραγματικότητα όμως δεν προτιμάμε την πίτσα επειδή είναι γρήγορη και εύκολη λύση, αλλά επειδή είναι πίτσα! Είναι νόστιμη και έχει αυτό που ονομάζουμε στην ψυχολογία υψηλή ενισχυντική αξία. Έχει έναν συνδυασμό συστατικών που διεγείρει άμεσα και απότομα τα μέσα απόλαυσης και ανταμοιβής στον εγκέφαλό μας. Η επίδρασή της βέβαια δε διαρκεί πολύ και φυσικά στο τέλος μας μένουν οι (πολλές) θερμίδες! Ούτε προσφέρεται καμιά ιδιαίτερη εξοικονόμηση χρόνου. Στον ίδιο χρόνο που περιμένουμε να έρθει για παράδειγμά μας η πίτσα που παραγγείλαμε, προλαβαίνουμε να φτιάξουμε ένα σπιτικό σάντουιτς, να βράσουμε αυγά, να ετοιμάσουμε μια φρουτοσαλάτα, ή έστω μια εύκολη σπιτική μηλόπιτα.
Πέρα από την εύκολη απόλαυση, για την ετοιμασία ενός γρήγορου γεύματος χρειάζεται σίγουρα καλή οργάνωση, αποτελεσματική διαχείριση χρόνου και καταμερισμός της εργασίας. Για παράδειγμα, να συνεισφέρουν όλα τα μέλη της οικογένειας στα ψώνια (αν δεν προλαβαίνει να πάει ο ένας στο μανάβικο, να πάει ο άλλος) ή στην προετοιμασία των γευμάτων και όχι συγκέντρωση της διατροφικής ευθύνης μόνο σε έναν γονιό. Πέρα από αυτό, τίθεται και το ζήτημα της αγωγής και των προτεραιοτήτων. Αν χρησιμοποιούμε το φαγητό ως μέσο διαπαιδαγώγησης (π.χ. πάρε μια σοκολάτα για να κάτσεις φρόνιμος) τότε το παιδί θα γίνεται απαιτητικό και επιλεκτικό, γιατί έτσι διαπαιδαγωγήσαμε τον εγκέφαλό του. Αν δείχνουμε ανησυχία στις διατροφικές του ιδιοτροπίες (που συνήθως απλώς αναζητά την προσοχή μας), θα μάθει να είναι δύστροπο και υπερβολικά επιλεκτικό.

Πώς η Ψυχολογία μπορεί να βοηθήσει στη συμφιλίωση με το σώμα και την εξωτερική μας εικόνα, άρα και στην καλύτερη σχέση με το φαγητό; Δώστε μας μικρά tips για να αποφύγουμε τα ξεσπάσματα θυμού, λύπης, και άγχους μέσω της διατροφής.

Είναι λίγο παράτολμο και μη ρεαλιστικό το να διατυπώσουμε μερικές γενικές οδηγίες και συμβουλές, γιατί κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, με μοναδικές διατροφικές συνήθειες και έτσι μοναδική είναι και η σχέση με το σώμα του. Σε γενικές γραμμές, για να βελτιώσουμε την εικόνα που έχουμε για το σώμα μας, πρέπει να δούμε έναν έναν τους λόγους που μας οδήγησαν σε μια κακή σχέση με αυτό. Ας πάρουμε για παράδειγμα τις επιρροές από τα ΜΜΕ. Θα πρέπει να μάθουμε να αποκωδικοποιούμε τα πρότυπα εξωτερικής εμφάνισης, το πόσο παράλογα και μη ρεαλιστικά είναι, να καταλαβαίνουμε τις τεχνικές μάρκετινγκ (π.χ. ‘ας δημιουργήσουμε δυσαρέσκεια με την ατελή επιδερμίδα, ας ενισχύσουμε το πρότυπο του υπερβολικά τέλειου δέρματος, για να πουλήσουμε περισσότερες κρέμες προσώπου’). Να αποδεχτούμε μια και καλή το σκληρό μάθημα της ατελούς ανθρώπινης φύσης: ότι δεν είμαστε και δε θα γίνουμε ποτέ τέλειοι. Να εντοπίσουμε τις πηγές της χαμηλής μας αυτοεκτίμησης (π.χ. σχόλια, απόρριψη, παραμέληση) και να προσπαθήσουμε να αναπληρώσουμε τη χαμένη αποδοχή προς τον εαυτό μας, αντί να κυνηγάμε μάταια την τελειότητα.
Σε ό,τι αφορά τώρα το να αποφεύγουμε τα ξεσπάσματα στο φαγητό σε στιγμές συναισθηματικής έντασης, μπορούμε να θυμόμαστε πάντα ότι το στόμα δεν το έχουμε μόνο για να τρώμε, αλλά και για να μιλάμε. Έτσι, το πρώτο βήμα είναι να μάθουμε να διακρίνουμε τη συναισθηματική από την πραγματική πείνα, το δεύτερο να εξασκηθούμε στο να σταματάμε έγκαιρα πριν φάμε συναισθηματικά (και αυτό θέλει πολλή εξάσκηση και υπομονή!) και το τρίτο να μάθουμε να ικανοποιούμε τις εκάστοτε συναισθηματικές ανάγκες που μας έκαναν να ανοίξουμε ανήσυχοι το ψυγείο. Αν νιώθουμε πλήξη, να απασχοληθούμε. Αν νιώθουμε θυμό, να μιλήσουμε γι’ αυτόν. Αν νιώθουμε άγχος, να δούμε την βαθύτερη προέλευσή του και να το αντιμετωπίσουμε.

Τελικά, αν τα «βρούμε» με τον εαυτό μας, θα τα «βρούμε» και με το φαγητό; Ή μήπως είναι καλό, που και που, να κάνουμε μικρές διατροφικές ατασθαλίες;

Αν τα βρούμε με το φαγητό, δε θα νιώθουμε ιδιαίτερες τύψεις για τις «ατασθαλίες» αλλά θα μάθουμε να αφουγκραζόμαστε τις πραγματικές μας ανάγκες έτσι ώστε να απολαμβάνουμε το φαγητό στις ποσότητες και την ποιότητα που πραγματικά μας αξίζει. Αν μάθουμε να τρώμε συνειδητά και όχι μηχανικά, με επίκεντρο την πραγματική πείνα και την γεύση και όχι υποκινούμενοι από μια γενικότερη ανησυχία, τότε θα απολαμβάνουμε πραγματικά το φαγητό. Το ζητούμενο είναι να αποκωδικοποιήσουμε τις «δυνάμεις» που ασκούν πάνω μας μερικές τροφές και να μην νιώθουμε πάθος και απαγόρευση. Αν μάλιστα τρώμε συνειδητά, θα καταλάβουμε ότι κάποιες τροφές τελικά παραείναι γλυκές ή λιπαρές ή αλμυρές και θα απορούμε πώς κάποτε τρώγαμε μεγαλύτερες ποσότητες. Θα τις εντάξουμε δηλαδή στην τροφή μας επειδή πραγματικά μας αρέσουν και θα τις απολαμβάνουμε στις κατάλληλες ποσότητες. Και για κάποιες ίσως αποφασίσουμε ότι δε μας αρέσουν πια.
Πέρα όμως από τη διατροφική επανεκπαίδευση, επειδή στη διατροφή μας αντανακλώνται συνήθως όλες οι άλλες πτυχές της ζωής μας, καλό θα είναι να τις παρατηρήσουμε και να προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε τις άλλες ανάγκες που μπούκωνε το φαγητό, τα άλλα κενά που προσπαθούσε να καλύψει. Για να το πω μεταφορικά, το στομάχι βρίσκεται πολύ κοντά στην καρδιά και συχνά αυτά τα δύο τα μπερδεύουμε. Είναι όμως σημαντικό να επαναλάβουμε ότι δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι με αδαμάντινη αυτοπεποίθηση και εγκράτεια. Οπότε το ζητούμενο είναι να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και να του φερθούμε τρυφερά, όχι να τον βάλουμε κάτω από το μικροσκόπιο και να ‘θεραπεύσουμε’ τις αδυναμίες του.

health.in.gr

Χειμώνας είναι...θα περάσει- εποχική κατάθλιψη

Βρίσκετε το πάπλωμα υπερβολικά βαρύ; Ανησυχείτε γιατί κουράζεστε με το παραμικρό τελευταία;

Από πολλούς ακούω τον τελευταίο καιρό να μιλάνε για την πεσμένη τους διάθεση και σωματική ενέργεια. Πέρα από τις κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που δημιουργούν προβλήματα, το φαινόμενο αυτό είναι φυσιολογικό να συμβαίνει και λόγω του έντονου χειμώνα που ζούμε φέτος. Το κρύο είναι αυξημένο και ο οργανισμός μας χάνει διαρκώς ενέργεια, προσπαθώντας να θερμανθεί. Παρατηρούμε ότι νιώθουμε πεσμένοι, κουραζόμαστε εύκολα, τρώμε περισσότερο και χρειαζόμαστε περισσότερο ύπνο. Το σώμα μας προσπαθεί έτσι να εξοικονομεί ενέργεια για να μας προστατεύσει.

Αν και είμαστε τυχεροί που ζούμε σε μια χώρα με αυξημένη ηλιοφάνεια ακόμα και τους χειμερινούς μήνες, πολλές είναι οι μέρες που έχουμε κακοκαιρία. Όπως είναι γνωστό, η μείωση του ηλιακού φωτός επηρεάζει αρκετά τη διάθεσή μας το χειμώνα. Το ηλιακό φως βοηθά στην απελευθέρωση ενδορφινών, των ουσιών που μεταξύ άλλων μας δίνουν και συναισθήματα ψυχικής ευφορίας- οπότε είναι λογικό η στέρηση του ήλιου να οδηγεί σε πεσμένη διάθεση (ιδίως μερικοί άνθρωποι έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία σε αυτό). Σε πολλούς μάλιστα παρατηρείται ότι η διατροφή το χειμώνα στρέφεται λίγο περισσότερο στους υδατάνθρακες- και για την παροχή επιπλέον και εύκολης ενέργειας, αλλά και για ένα ανέβασμα της διάθεσης.

Συναισθηματικά όλα αυτά μπορεί να συνοδεύονται από συναισθήματα απόγνωσης, θλίψης, ανημπόριας, μελαγχολίας, ενοχών και μειωμένης κοινωνικότητας. Πρόκειται για το φαινόμενο της εποχικής κατάθλιψης. Άλλοι λένε ότι δεν είναι κάτι σοβαρό, άλλοι όμως παρομοιάζουν τα συμπτώματά της με αυτά της πραγματικής, μείζονος κατάθλιψης.

Τι κάνουμε λοιπόν, εκτός από υπομονή, μέχρι να έρθει η άνοιξη; Σε χώρες με μειωμένη ηλιοφάνεια χρησιμοποιούν αρκετά τα κουτιά φωτός με προσομοίωση του ηλιακού φωτός:

http://www.sad-light-boxes.co.uk/products/resources/image/Lucia1.jpg

Όταν έχει ηλιοφάνεια, προσπαθήστε να "ρουφήξετε" όσο ήλιο μπορείτε, έχοντας υπόψην όμως ότι η ηλιακή ακτινοβολία είναι και το χειμώνα επικίνδυνη, οπότε φορέστε και ένα αντηλιακό. Πέρα από αυτό, βοηθήστε τη διάθεσή σας με έναν ωφέλιμο τρόπο: η άσκηση επίσης απελευθερώνει ενδορφίνες μεταξύ άλλων νευροδιαβιβαστών (ουσιών που ευθύνονται για τη διάθεσή μας).

http://www.topnews.in/health/files/Aerobic-Exercise2.jpg

Κινηθείτε όπως και όσο μπορείτε (με προσοχή στους τραυματισμούς)- ακόμα και αν νομίζετε ότι δεν αντέχετε, η ήπια κίνηση θα βοηθήσει στη διάθεσή σας.

Επίσης καλό θα είναι να προσέξετε τη διατροφή σας. Είναι συνηθισμένο σε τέτοιες φάσεις να συσσωρεύονται και περιττά κιλά, λόγω του ότι πολλοί βρίσκουν παρηγοριά στο φαγητό. Βοηθήστε το σώμα σας να έχει καλή ενέργεια, μην τρώτε δύσπεπτα φαγητά και μην ξεχνάτε να θωρακίζετε την υγεία σας με βιταμίνες και θρεπτικά συστατικά που θα βοηθήσουν το ανοσοποιητικό σας

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/fd/Orange_juice_1.jpg/220px-Orange_juice_1.jpg

 Και φυσικά μην ξεχνάμε ότι,όταν τα πράγματα αρχίζουν να χειροτερεύουν και νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να βοηθήσουμε τον εαυτό μας, υπάρχουν και ειδικοί για αυτό.

Εκφοβισμός (bullying) στα ελληνικά σχολεία- έρευνα

Αντιγράφω ένα άρθρο με ερευνητικά δεδομένα του ΕΠΙΨΥ σχετικά με το φαινόμενο του εκφοβισμού (bullying) στο ελληνικό σχολείο.

Ανησυχητικές διαστάσεις λαμβάνει το φαινόμενο του εκφοβισμού (bullying) στα ελληνικά σχολεία, όπως καταδεικνύει πανελλήνια έρευνα του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ). Σύμφωνα με την έρευνα, ποσοστό 8,5% των εφήβων αναφέρουν ότι υφίστανται σχολικό εκφοβισμό τουλάχιστον δυο με τρεις φορές το μήνα, ενώ ένας στους έξι, δηλαδή το 15,8%, «ομολογούν» ότι εκφοβίζουν οι ίδιοι άλλους. 
    Χαρακτηριστικό των διαστάσεων που έχει λάβει το φαινόμενο, είναι το γεγονός ότι σε διάστημα οκτώ χρόνων έχει σχεδόν διπλασιαστεί ο αριθμός των θυτών. Σε αντίστοιχη έρευνα, που είχε πραγματοποιηθεί το 2002, θύτης εκφοβισμού δήλωνε το 9,1% των μαθητών ενώ το 2010 το ποσοστό αυτό είχε φτάσει στο 15,8%.
    Όπως ήταν αναμενόμενο, οι θύτες είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία αγόρια, ενώ τα θύματα προέρχονται και από τα δύο φύλλα. Ο πιο δημοφιλής τρόπος εκφοβισμού είναι τα λεκτικά πειράγματα και ακολουθούν τα πειράγματα/ χειρονομίες σεξουαλικού περιεχομένου, η διάδοση φημών και συκοφαντιών και τα πειράγματα/ ενοχλήσεις μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή και κινητού τηλεφώνου. 
    Ιδιαίτερα δημοφιλείς φαίνεται να είναι και οι λεγόμενοι «τσαμπουκάδες» στο σχολείο, αφού ένα στα τέσσερα αγόρια, δηλαδή το 23,9%, αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια του τελευταίου χρόνου ήρθε στα χέρια με κάποιον ή κάποιους άλλους, τουλάχιστον τρεις φορές. Το «σπορ», πάντως, φαίνεται να έχει κατακτήσει και τα κορίτσια, αν και σε πολύ χαμηλότερο ποσοστό (8,3%). 
    Από την έρευνα του ΕΠΙΨΥ προκύπτει επίσης ότι ο εκφοβισμός έχει ταξικά χαρακτηριστικά: οι έφηβοι που προέρχονται από οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα πέφτουν θύματα εκφοβισμού σε υψηλότερο ποσοστό σε σχέση με εκείνους που προέρχονται από τα μεσαία ή ανώτερα οικονομικά στρώματα. 
    Σημαντικές είναι και οι επιπτώσεις που έχει στην ψυχολογία το bullying. Τα θύματα αναφέρουν, σε υψηλότερα ποσοστά από τους υπόλοιπους μαθητές, ότι έχουν κακή υγεία ή ότι είναι δυσαρεστημένοι από την εξωτερική τους εμφάνιση. 
    Ψυχολογικές διαταραχές δεν εμφανίζουν πάντως μόνο τα θύματα αλλά και οι θύτες. Οι πρώτοι αναφέρουν σε υψηλότερο ποσοστό ότι έχουν δύσκολη επικοινωνία με τους γονείς τους ή ότι δεν έχουν καλή σχέση με τους συμμαθητές τους και οι δεύτεροι ότι δεν τους αρέσει το σχολείο, ότι απουσιάζουν συχνά από αυτό και ότι έχουν αυστηρούς ή αυταρχικούς γονείς. 
    Σύμφωνα με πολλές μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί για το φαινόμενο του bullying, η θετική αντίληψη των μαθητών για το σχολικό κλίμα, καθώς και το «δέσιμο» που νιώθουν με το σχολείο τους δρουν ως προστατευτικοί παράγοντες στα περιστατικά σχολικού εκφοβισμού τόσο για τους θύτες όσο και για τα θύματα. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν επίσης οι καλές σχέσεις μέσα στην οικογένεια, ο χρόνος που περνούν οι έφηβοι με τους γονείς τους και η ευκολία στην επικοινωνία μεταξύ γονιών και παιδιών.
    Στην έρευνα του ΕΠΙΨΥ συμμετείχαν 4.944 μαθητές εφηβικής ηλικίας (ΣΤ' Δημοτικού, Β' Γυμνασίου και Α' Λυκείου) από 306 σχολικές μονάδες όλων των περιοχών της χώρας.

Σεμινάριο Θεσ/νίκη "κοινωνική και συναισθηματική αγωγή"

Με θέμα την κοινωνική και συναισθηματική αγωγή στο σχολείο, θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2012 στη Θεσσαλονίκη. Θα γίνει θεωρητική κάλυψη της έννοιας του συναισθήματος και της ανάπτυξης των κοινωνικών δεξιοτήτων σε βρέφη, παιδιά και εφήβους και στο δεύτερο μέρος θα εστιάσουμε περισσότερο στο πρακτικό κομμάτι, παρουσιάζοντας  εφαρμογές της κοινωνικής και συναισθηματικής αγωγής μέσα από ποικίλλες δραστηριότητες, αυτόνομες ή συνδυασμένες με γνωστικά αντικείμενα, για όλες τις βαθμίδες.

Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για το περιεχόμενο και τον τρόπο κράτησης θέσης κάνοντας κλικ εδώ.

Πώς αντιδρά το σώμα στη δίαιτα- νέα ευρήματα

http://tucsoncitizen.com

Αντιγράφω αυτό το άρθρο από ΤΑ ΝΕΑ σχετικά με τις αντιδράσεις του σώματος απέναντι στο αδυνάτισμα. Λύνονται πολλές απορίες ή επιβεβαιώνονται παλαιότερες υποθέσεις σχετικά με το γιατί η δίαιτα...παχαίνει. Ως τώρα γνωρίζαμε ότι το σώμα αντιδρά στη δίαιτα σαν να υποσιτίζεται, με αποτέλεσμα να αντιδρά αντίστροφα και να αντιστέκεται στην απώλεια βάρους. Τώρα έχουμε περισσότερα στοιχεία για το τι ακριβώς συμβαίνει, όταν βρίσκεται ένα άτομο σε δίαιτα. Η συντήρηση τελικά είναι δυσκολότερη από ό,τι φανταζόμασταν. Βέβαια τα ευρήματα αυτά δεν μας πληροφορούν για το τι ακριβώς θα μπορούσε να συμβεί, αν παράλληλα με τη δίαιτα, ένα άτομο "δούλευε" και των εσωτερικό του κόσμο, ώστε να αλλάξουν οι εγκεφαλικές λειτουργίες του απέναντι στο φαγητό. Ας δούμε λοιπόν το άρθρο:

Επί 15 χρόνια, ο δρ Τζόζεφ Προϊέτο βοηθάει ανθρώπους να αδυνατίσουν. Οταν οι παχύσαρκοι ασθενείς φθάνουν στην Κλινική Αδυνατίσματος που έχει στην Αυστραλία είναι αποφασισμένοι να χάσουν τα περιττά τους κιλά. Και συνήθως - λέει στην εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς» - τα καταφέρνουν, ακολουθώντας πιστά το πρόγραμμα της Κλινικής.

Αργότερα όμως, σχεδόν δίχως καμία εξαίρεση, τα κιλά αρχίζουν να συσσωρεύονται εκ νέου. Μέσα σε μήνες ή σε χρόνια, όλη η προσπάθεια έχει πάει χαμένη και ο ασθενής είναι πάλι παχύς.

«Είναι περίεργο» λέει ο δρ Προϊέτο, παθολόγος στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης. «Οι άνθρωποι αυτοί ήταν αποφασισμένοι και είχαν λόγους για να αδυνατίσουν, τα κατάφεραν αλλά με το πέρασμα του χρόνου όλοι ανέκτησαν σταδιακά τα χαμένα κιλά. Αυτό δεν είναι φυσιολογικό».

Για να μάθει τι συνέβαινε, ο δρ Προϊέτο άρχισε το 2009 μια μελέτη: επιστράτευσε 50 παχύσαρκους άνδρες και γυναίκες. Το μέσο βάρος των ανδρών ήταν 106 κιλά και των γυναικών 91 κιλά. Επί οκτώ εβδομάδες, οι ασθενείς ακολούθησαν ένα πολύ αυστηρό διαιτολόγιο, το οποίο τους παρείχε 500-550 θερμίδες την ημέρα, χάνοντας κατά μέσον όρο 14 κιλά ο καθένας.

Σε αυτό το σημείο σταμάτησαν τη δίαιτα και άρχισαν ένα πρόγραμμα διατήρησης του νέου βάρους. Διαιτολόγοι τούς έδιναν συμβουλές διά ζώσης και από τηλεφώνου, ενθαρρύνοντάς τους να τρέφονται υγιεινά και να ασκούνται συστηματικά.

Παρ’ όλα αυτά, το βάρος τους σταδιακά άρχισε να αυξάνεται και έναν χρόνο αργότερα είχαν πάρει κατά μέσον όρο 5 κιλά ο καθένας. Ανέφεραν επίσης πως πεινούσαν περισσότερο και τους απασχολούσε περισσότερο το τι θα φάνε, απ’ ό,τι πριν χάσουν βάρος.

Μάχη για ανάκτηση

Αν και οι ειδικοί γνωρίζουν εδώ και δεκαετίες ότι το σώμα υπόκειται σε διάφορες μεταβολικές και ορμονικές αλλαγές όταν κάνουμε δίαιτα, η μελέτη αυτή – που δημοσιεύθηκε προσφάτως στην «Ιατρική Επιθεώρηση της Νέας Αγγλίας» (NEJM) – αποκάλυψε κάτι νέο: έναν χρόνο μετά τη διακοπή της δίαιτας, ο οργανισμός των εθελοντών εξακολουθούσε να συμπεριφέρεται σαν να έκαναν ακόμα δίαιτα και αγωνιζόταν να ανακτήσει τα χαμένα κιλά.

Ετσι, λ.χ., τα επίπεδα της ορμόνης της πείνας, της γκρελίνης, παρέμεναν αυξημένα κατά 20% στο αίμα τους ενώ αυτά του πεπτιδίου ΥΥ το οποίο καταστέλλει την πείνα ήταν αφύσικα χαμηλά. Χαμηλότερα παρέμεναν και τα επίπεδα της λεπτίνης, μιας ορμόνης που καταστέλλει την πείνα και αυξάνει τον μεταβολισμό.

Εκτός φυσιολογικών ορίων παρέμεναν και τα επίπεδα άλλων ορμονών οι οποίες σχετίζονται με την πείνα και τον μεταβολισμό. Με άλλα λόγια, ήταν σαν το αδυνάτισμα να είχε θέσει τον οργανισμό τους σε μια μοναδική μεταβολική κατάσταση, κάτι σαν μετα-διαιτητικό σύνδρομο, από το οποίο δεν εννοούσε να συνέλθει.

«Αυτό που ανακαλύψαμε είναι ένας συντονισμένος, αμυντικός μηχανισμός, με πολλαπλές συνιστώσες οι οποίες έχουν κοινό στόχο: την ανάκτηση των χαμένων κιλών» τονίζει ο δρ Προϊέτο. «Το εύρημα αυτό πιστεύω ότι εξηγεί τα υψηλά ποσοστά αποτυχίας των προγραμμάτων αδυνατίσματος».

Τα ευρήματα αυτά προστίθενται σε εκείνα που δείχνουν ότι για να αδυνατίσει κανείς για πάντα, δεν αρκεί να κάνει δίαιτα και γυμναστική.

Βιολογικό σύστημα
«Νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι που θέλουν να αδυνατίσουν δεν αντιλαμβάνονται τις συνέπειες της προσπάθειάς τους σε όλη τους την έκταση» συνηγορεί ο δρ Ρούντολφ Λάιμπελ, ερευνητής της παχυσαρκίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

«Δεν θέλουμε να απελπίσουμε κανέναν αλλά πρέπει να καταλάβουν ότι θα παλέψουν εναντίον ενός βιολογικού συστήματος που θα προσπαθεί επί χρόνια να ακυρώσει τον αγώνα τους».

Το σύστημα αυτό δεν βασίζεται μόνο στις ορμόνες για να επικρατήσει. Κινητοποιεί πολλά όργανα και συστήματα, όπως το μυϊκό: μελέτες έχουν δείξει πως μετά το αδυνάτισμα, οι μυϊκές ίνες καίνε 20-25% λιγότερες θερμίδες απ’ ό,τι πριν από το αδυνάτισμα. Ετσι, αν λ.χ. κάποιος περπατάει μισή ώρα με γρήγορο βήμα, δεν θα κάψει 200 θερμίδες, όπως πιστεύει, αλλά 150-160.

Κινητοποίηση παρατηρείται και στον εγκέφαλο. Ερευνες του Πανεπιστημίου Κολούμπια έχουν δείξει ότι μετά το αδυνάτισμα, η θέα του φαγητού προκαλεί εντονότερη ενεργοποίηση στα κέντρα επιβράβευσης του εγκεφάλου και χαμηλότερη στα κέντρα που σχετίζονται με τον έλεγχο – μια διαταραχή που ανοίγει τον δρόμο για ασίγαστη λαχτάρα για φαγητό.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για όποιον θέλει να κάνει δίαιτα; Η απάντηση ίσως κρύβεται στο Εθνικό Μητρώο Ελέγχου Βάρους (NWCR) των ΗΠΑ, το οποίο παρακολουθεί 10.000 Αμερικανούς οι οποίοι έχασαν βάρος και δεν το ξαναπήραν.

Οι άνθρωποι αυτοί αδυνάτισαν με όποιο πρόγραμμα επέλεξαν, έκτοτε όμως παρακολουθούν το βάρος συνεχώς. Τι σημαίνει αυτό;

«Αν και έχουν περάσει χρόνια από τότε που αδυνάτισαν, εξακολουθούν να μετράνε την κάθε τους θερμίδα και να διαθέτουν τουλάχιστον μία ώρα την ημέρα στη γυμναστική» απαντά η δρ Κέλι Μπράουνελ, διευθύντρια του Κέντρου Πολιτικής Τροφίμων Rudd στο Πανεπιστήμιο Γέιλ.

Παρατηρητήριο ελληνικών ΜΜΕ

Ένας από τους παράγοντες που συνεισφέρουν στην εκδήλωση διαταραχών πρόσληψης τροφής είναι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Για λόγους είτε άμεσους είτε έμμεσους, προωθούνται πιεστικά πρότυπα εξωτερικής εμφάνισης (π.χ. συγκεκριμένου σωματότυπου, έλλειψης ψεγαδιών), συμπεριφοράς (π.χ. σεξουαλικότητα) και φύλων (π.χ. η γυναίκα ως σεξουαλικό αντικείμενο, ο άνδρας ως σκληρός, σοβαρός, επιθετικός). Τέτοια δημοσιεύματα βρίσκει κανείς σε περιοδικά, σε εφημερίδες κοινωνικού σχολιασμού (ταμπλόιντ), στις τηλεοπτικές εκπομπές, στον κινηματογράφο, στις αφίσες, στις διαφημίσεις κτλ. Αν κανείς αποστασιοποιηθεί και εξετάσει προσεκτικότερα τι ακριβώς συμβαίνει, θα διαπιστώσει τη σχέση και με τις διαταραχές πρόσληψης τροφής αλλά και τη συνεισφορά των ΜΜΕ σε κοινωνικές ανισότητες και πολωτικές γνωστικές στρεβλώσεις της σύγχρονης κοινωνίας.

Σε αυτήν την ιστοσελίδα γίνεται μια απόπειρα εντοπισμού και σχολιασμού δημοσιευμάτων από τα ελληνικά ΜΜΕ κυρίως με θέματα που αφορούν την εξωτερική εμφάνιση:

http://greek-media-watch.blogspot.com/